اندیشمند دو

[quote='هیرکان']در انقلاب الجزایر نزدیک به یک میلیون الجزایری کشته شدند، فرانسه الجزایر را نه یک مستعمره بلکه خاک خویش می دانست و در حدود سه میلیون مهاجرفرانسوی از دهه 1830 در شمال الجزایر ساکن شده و آنجا را میهن واقعی خویش می دانستند. همه این حرف ها درست ولی! آیا اگر اکنون هم الجزایر بهشی از خاک فرانسه بود و الجزایریان تبعه و شهروند فرانسه محسوب می شدند آیا بازهم دست به آن انقلاب خونین برای بدست گرفتن استقلال سیاسی خویش می زدند؟ کودتاها، ناآرامی های سیاسی و کشتارها در الجزایر پس از استفلال، بویژه در دهه پیشین، نشان دهنده حقیقت تلخی است که بسیاری از الجزاری ها را تشویق در واقغ مجبور به مهاجرت قانونی و در بیشتر موارد غیر قانونی به فرانسه نموده و در مقایسه با الجزایر انقلابی دارای منابع انرژی(بویژه گاز) کشور تونس از ثبات بیشتری برخوردار بوده(البته تا پیش از آن کودتاهی حزنده که در واقع خزان عربی جکومت های عرفی بوده تا بهار عربی) و مهاجران غیر قانونی کمتری(البته با در نظر گرفتن جمغیت با الجزایر) به دیگر کشورها فرستاده است. اگر استقلال تا این اندازه آش دهان سوزی است پس چرا مردم کشور گویان در خاک اصلی آمریکای جنوبی و جزایر فرانسه در اقیانوس آرام جنوبی و دریای کاراییب فریاد جدایی از فرانسه را سر نمی دهند؟ زندگی همه اش شکم و زیر شکم نیست ولی در دنیای امرور بهای گوشت دم توپ و گوسپندان سربطیز در بسیاری از کشورها نسبت به دهه های 1960 و 1970 بالاتر رفته است (البته حساب سومالی و این قبیل ممالک چندپاره جداست که هنوز گوسپند مغزان پرواری برای سلاخی وجود دارند)[/quote] سلام دوست عزیز. به قول شما : همه ی این ها درست.اما این ها وقتی لحاظ می شود که مردم یک کشور دنبال آزادی و استقلال و حاکمیت خود بر خود نباشند، یا به عبارت بهتر صرفا و صرفا دنبال اصل اول هرم مزلو باشند.اما مردم چیز دیگری خواستند و بوپاشا قهرمان خواسته ی مردم است. جدا از این ، سطحی نگری و دید تک بعدی درست نیست ، اگر الجزایری بودم از خودم می پرسیدم که چرا فرانسه باید بر الجزایر سلطه داشته باشد و بر عکسش صادق نباشد؟، و خیلی سوالات و جواب های دیگر.مگر این که همه چیز را فدای همان اصل اول مزلو کنیم. موفق باشید.